?¿
Estráñote pero non sei ben porqué...
Detesto á xente que se vai de moi madura, de persoa adulta xa formada, cando aínda é o que é coma a tod@s @s que andamos polo mundo con vinte ou vinte e poucos anos... persoas que se están formando aínda... que están madurando... que non son perfectamente maduras... pero está no camiño de selo... hai moitas cousas que esa xente aínda non sabe... e hai tamén outras moitas que saben e eu non... e pode que desas cousas que esa xente non sabe, eu sí as sei... porque non todos maduramos por igual nos diferentes ámbitos... porque non todos somos iguais... porque non todos temos berrinches infantís no noso repertorio conductual... porque non todos sabemos afrontar os problemas do mesmo xeito... porque non todos sabemos afrontar tódolos problemas... pero... procúrase... non se adoptan posturas infantiles polo xeral... non, esa non é a tónica xeral...
acabouse todo o bo soci@s!! comezan os exaaaameeeeeeeeeeeeees aaaaaaaaaaaaaaaaahhh aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhh aaaaaaaaaaaaaahhh aaaaaaaaaaaaaaaaaaahhh aaaaaaaaaaahhh...
Son un cabrón, un mamonazo e todo o que ti queiras meu amor! ala... contenta? agora déixasme seguir e non me atoras máis? mooooooooooooi beeeeeeeeeen... ímosche dar un azucarillo!
nin cos beizos de ninguén... nin cos bicos de ninguén... algúns soños son parasitarios, e camiñan pegados á túa pel durante demasiado tempo... vai facer un ano de tolemia por unhas bailarinas douradas e aínda non me pasou... non é que me sinta mal porque aínda non pasara, aínda que un chisco sí... digamos que parezo á mestra de Obaba, que se pasaba tódolos días a agardar algo que non daba chegado... eu agardo algo que non sei moi ben o que é... e moito menos si chegará algún día... ou en que forma chegará... realmente non creo que vaia chegar... estou plagado de defectos... uns máis transcendentais que outros... pero todos sumativos... e sigo a mentir cando nego o que penso e sinto... supoño que me negarei a min mesmo por verte tan lonxe... cando me gustaría que estiveras preto... e busco respostas na miña cabeza... e todas me afastan de ti... non creo que sexas fufí... e eso é o que máis me aterroriza... que che vin se non tes nada de fufí?o teu pelo, o teu olor, os teus abrazos fugaces... qué putadísima. no fondo, toda ti eres unha putada... pero bueno...
despertar... no quiero ser la lluvia al otro lado del cristal...
freestyle xente!! xD
Non é neghosio demasiado rentable... pero molaría un huevazo montar un bar... e pinchar... pincharía de todo... eso sí. Un bar... con sofás... porque é o seu estar nun bar como si estiveses na túa casa... sofás... e sempre aceite ardendo... para manter un olor constante e transportante... a clave é esa... buscar o ambiente para sentirte coma na casa... terei que ir pensandoo... non vaia ser que un día se me presente a oportunidade de montalo... malo será... que cun crédito e con algo que teña aforrado... xD
Porque falar é moi fácil. é moi fácil rematar segundo de bacharelato, facer selectivo e entrar na carreira que che gusta... entras na carreira que queres, e moitas veces, con ambicións demasiado infantís ou surrealistas. "si, eu vou facer a especialidade de clínica e vou traballar como psicólogo clínico... non sei a ti, pero a min faime falta nota ehh!! non podo perder o tempo nesto!!". qué bonito! qué precioso! psicólogo clínico... tablas para tratar coa xente? firmeza? seguridade? empatía? porqué non... sangue frío para actuar? capacidade para non deixarse levar polas circunstancias...?¿ tes iso?! si?! a xente vive no puto mundo da gominola e teñen un piso na Rúa da Piruleta, no Edificio Lindt...
O chungo de facer asociacións música-ghrandes noites é que moitas veces a música que se asocia... pois... é do peor peorísimo... a última asociación da que me din conta... as ghrandes noites de tarima en garitos pouco aghraciados...