Cálidas trincheiras

Agora enténdoos... agora teño ese porqué de longas siestas de fin de semana que nunca vira neles...
non hai peor cousa que unha cama medio vacía despois de estar completa... o sábado á noite tardei un pouquiño en adormecer... bueno, sinceramente, tardei como case unha hora... a cama facíaseme grande... hostil aínda que non tiña frío...
estas sensacións... poderíanse xuntar con eso de que quererse tanto non é bo... durmir xuntos tampouco é bo... afaise un... e logo non hai xeito de quitarse deso...

non hai como adormecer preto túa... enredados... coa túa cabeza enriba do meu peito... co teu pelo preto... pretiño da miña cara... de xeito que o poda cheirar... acariñalo...rizo a rizo...

no hay mejor lugar, que entre las nubes de tu pelo... para revolver la droga con los versos...

que droga? ti saberás a que das... versos? os de Benedetti que mando nesas mañás que teñen un pouco da moña que non pasou e da resaca que está por vir...


En fin... que este pobre enamorado se vai deitar... só, agardando con soñar contigo.

Mil beixocas!

Tamén me é diferente

Aínda que penses que non... para min tamén é diferente (é que o falamos onte á noite... relembroo...) ... tes razón cando me dis, aínda me viche onte... e seino, pero é que non son capaz de ser impasible á sensación que é verte... non son capaz de controlalo nin quero... bueno, si che molesta, sí que o controlarei... xa sabes teño esa extraña costume de preocuparme polos teus sorrisos, o teu estar ben... e o costume máis raro que teño, ser cariñoso... "estás raro"... muahahaha

pero é que non o podo evitar! non podo evitar ter a necesidade de darche a dose de mimos diarios... e sí!! son un conacheiro pasteleiro!! e que?! pero é que como nunca se vai dar cambiado o mundo... polo menos quero contribuír un pouco a que o mundo que me rodea, as persoas que me rodean sexan felices e valoren os sentimentos, os abrazos e o amor... amor en xeral, amor de amigos, amor de coñecidos, amor de nós, amor,amor...

Porque o mundo é unha obra de teatro escrita en drama onde parece que non hai lugar para quererse entre as persoas... onde a palabra amor é un tabú... é cursi decila... non se pode decir... senón serás estigmatizado de cursi... por eso hai que poñerlle no seu guión abrazos e beixos...

E vou seguir igual... preocúpome polas cousas polas que me preocupo... as túas eleccións que nunca elixes, o teu estar agusto... porque me encanta verte sorrir... verte de festa... verte feliz... verte ti radiante... porque me gustan os teus bicos espontáneos de felicidade... cando te me quedas mirando, sorrís e me bicas de golpe...

Non sei si se me entendeu todo o que quería transmitir... pero non sei, agora mesmo estou obtuso, non che sabería explicar moito mellor... pregúntamo se tes dúbidas! perdoa esta doce locura que me baña...

Normal e Anormal

Onde está a liña fronteiriza entre o normal e o anormal? a conducta anormal e a conducta normal...
xa non só limitandoo ás patoloxías, senón ás formas (xeito de vestir, de vivir, de comer...).
En canto ao primeiro dos casos... patolóxicamente falando... non creo que sexa unha liña... creo que é unha franxa... a liña é demasiado delgada, a franxa non. Outra cousa, de que lado é máis convinte estar, é preferible estar cerca desa liña, pero de que lado dela? quen é capaz de debuxar esa liña ou franxa? é imposible... só os extremos se salvan e fan posible a súa clasificación... pero os extremos non nos interesan, teñen un carácter negativo.

Cambio de rexistro, estaba falando de algo que afecta ás persoas pero sen falar de ninguén en concreto. Vou facer caso aos profesores, non vou botar balóns fóra, son persoa e podo extrapolar moitas cousas da teoría a min mesmo... por certo, ódioo os compañeiros que non son capaces de mirarse a sí mesmos e atopar en sí mesmos problemas que se comentan en clase, como por exemplo a falta de empatía e sensibilidade... somos persoas con defectos que compre remediar... senón... que aspiras a ser? mete o teu expediente polo cú e dalle voltas... non che serve

Iso... falando dende min e por min... ese era o rexistro que ía comezar...
excentricidade, extravagancia... váiseme? pode... pero delimitademe o racional, o normal e o correcto... comentádeme o negativo desa miña forma de ser... eu coméntovos o positivo si queredes...
non me afecta en nada... pero sí me da algo polo que sorrir cando non hai porque sorrir... cando chove e fai frío... xa sabedes que é a miña doce loucura... é un xeito raro de ver optimistamente a vida... outras imitan palomos... somos unha especie diferente...
pero gústame


Posdata/encargo á misteriosa (e única, salvo fugaces comentarios de noa) comentarista do meu blog... definición de amor como estado, gracias.

Por que pensarei tanto?

Estaba a ler a última entrada do blog de Suso Lista que fala sobre a posibilidade de que o mar seque e nos deixe ver todo o que agocha... montañas e pradeiras submarinas... incribles animais que saltarían nas pozas do seco...

Esto lembroume outra posibilidade destas irreais que un verán deu moito que facer e cando o penso tamén segue a darme que facer... qué pasaría se o mundo se detivese de repente... si deixase de xirar a Terra sobre sí mesma... sairíamos todos despedidos cara o espacio?... a verdade é que fantaseando... non me preocupa a posibilidade da morte durante o accidente... preocupame perder todo canto teño e aparecer nun sitio alleo a min... o todo que temos sempre é moito; lugares, persoas, cousas, vidas...

En fin... que o mundo siga xirando e que a función non remate...

Entre outras cousas, creo que as aulas este curso me están influíndo demasiado... canto de tolo acabarei en xuño? quen sabe...


Deja que la locura sea cultura... que el dolor se muera de placer...

Cuestión de costumes...

Non teño nada, pero é que debe ser que estou aínda na onda do non-stress... e por iso odio tanto ter que levantarnos cedo tódolos días e non poder ter un día cunha mañá que empece ás doce para os dous...
é simplemente iso... e non teño nada... porque ao teu carón non hai nada malo que ter... ;b

beixocas mil!!

O tempo asusta!!!

Estiven agora repasando o ano 2007 en imaxes e posts do fotoló... que medo me dou a min mesmo! como se cambia en pouco tempo de preocupacións, de alegrías, de vida, de todo... é incrible... esto é como a caixa de bombóns da que falaba Forrest Gump... e que sorte que sexa así! senón esto ía ser un jodido coñazo monótono... como o do profesor que leva corenta anos dando a mesma asignatura, que non varía dun curso para outro e que o acaba por converter nunha máquina de repetición curso tras curso...
Pensas que o sabes todo do teu pasado... pero non é así... iso si, remexendo no teu fotoló podeste dar conta de moitas cousas, e aprender por exemplo, como foron cambiando moitos sentimentos... porque de xeito natural non somos conscientes de cando sucede esa transformación... en fin... que por un lado... está ben isto dos flogs e blogs e as novas tecnoloxías...
pero eu sigo querendo unha casa con chimenea e horta... e autónoma... ou sexase; quero unha ecocasa.

Beixocas para o mundo enteiro!

Bachata y Ballenato

Uno quiere pá que lo quieran... uno ama pá que lo amen... uno no da la vida entera pá que lo engañen... pá que lo engañen...

Volvendo outra vez á Santiago... a casa... pero pensando aínda na semana pasada en terras do Mar Caribe... entre ron añejo, bachata e non-stress...
e sobretodo... entre filosofías de vida admirables... filosofías da non preocupación... só hai algo co que non concordo... son infieis por natureza... a calquer idade en calquer situación...


Frase célebre: querernos tanto non é bo

e que?

Montaña Rusa!!! fiuuuuun...

Pola mañá... estresadísimo... pola tarde... dun lado para outro solucionando todo canto me preocupaba pola mañá... e agora...
pois contentísimo de que sexa de noite... mañá espero verte... polo menos sei seguro que vou falar contigo... e verte, pois aguantarei o sono o que faga falta para verte... aínda que teño medo...
teño medo de que estés enfadada ou algo así... que asco a distancia e os teléfonos... en fin que... mañá non respondo moito de min mesmo... non te extrañes de ningunha das miñas reaccións... non sei... si non digo nada e te abrazo ou te bico sen máis... bué... chorar non creo que chore... pero co hipersensible que ando ultimamente tampouco garantizo nada... muahahahahahaha... que bah oh!! non creo.
Bué... mellor que o outro día... non me berrache por meter 5 ouros no teu móbil... ;b... xa debes estar mellor logo!!
En fins... si é certo o de que mañá non baixas a Noia... bufff... mellor sigo pensando que tes que baixar e que ves ás 12... por aquelo de que facerse ilusións non é bo...
mil bicasos ruliña!! ;b

Amenceu mal o día...

estou desfeito... triste... amargado... todo o vexo negativo... non sei que vou facer e supónse que debería saber que facer neste tipo de situacións...
pódeme todo agora mesmo e agóbiome con facilidade... non sei onde perdín a outra tranquilidade que tiña antes...

Fráxil como o cristal

Odio como me sinto á noite cando todo se bota a durmir e non hai chamada no teléfono... cando non hai a túa voz... e síntome fatal... síntome fráxil e espido... débil... é como si non fose forte, como si non me gustase ter esta sensación de botarte de menos... é como se me sentise inferior por tela...

Cando podo escribirche coma onte... é polas noites... e hoxe (segundo día) xa nin teño forzas para facelo...

¿Qué tiene tu veneno...? Que me quita la vida solo con un beso... y me lleva a la luna... y me ofrece la droga que todo lo cura...

Caderno de bitácora, cap. 1

Luns, un de outubro de 2007

Seino... admítoo... non pasaron nin 24 horas e xa che estou escribindo... pero é que creo que pouco a pouco me volverei a sentir vivo... e necesitaba contarcho, aínda que agora estou falando dende o pasado... pasado para o presente de cando leas esto... ;b

Ademáis... como che dixen á mañá... os 18 días sen verse, reducíronse en principio en 9... o día 9 conto con verte... aínda que pouco tempo que logo ao día seguinte tereime que erguer cedo para ir a Vigo coller o avión...

Volvín á rutina do curso... e xa son un pouco máis feliz... agora creo que vou pasar a semana organizando dalgún xeito algo para o xoves á noite... gustaríame que despedisemos a Chepi todos os de clase... a ver como amaño con Alba, xa se sabe... non creo que queira ou lle pareza ben a idea dos de clase... seguro que quere facerlle algo ela... non sei, haberá que negociar... que pena me da que marche... pero por outro lado, xa foi a clase e di que lle encanta... polo tanto por ese outro lado contentísimo de que atopase a súa facultade académicamente! :D

Quérote moito... aínda que non me deixes sacarche a bailar en pistas de pedra con tunos de banda sonora orixinal... ;b

P.D.: Espero que cando che diga como tes que ler o blog... empezando polo que está escrito abaixo de todo... o fagas... e non como coas películas que lle das adiante a todas... xD